Zobaczyć prawdziwą gejszę w Kioto

Geiko, maiko i co znaczy „prawdziwa”

Kioto nazywa swoje gejsze geiko — słowem, które Wikipedia tłumaczy jako „kobieta sztuki”. Uczennica to maiko, „kobieta tańca”. Według Wikipedii ma zazwyczaj od 15 do 20 lat i uczy się tańca tradycyjnego, shamisenu oraz kouta — krótkich pieśni — a dialektu kiotońskiego nabiera wyłącznie w Kioto. Obie są artystkami scenicznymi, które również goszczą gości i prowadzą rozmowy. Rano maiko pobierają lekcje sztuk tradycyjnych, a nocą tańczą, śpiewają, grają na shamisenie i usługują gościom w herbaciarniach. „Prawdziwa” odróżnia więc pracującą maiko lub geiko od turystki w wynajętym kimonie — i o to najczęściej pytają ludzie.

Czytaj dalej: Maiko czy geiko: czym się różnią

Większość kimon na ulicy jest wypożyczona

Wikipedia odnotowuje, że większość obserwowanych w Kioto i okolicach gejsz i maiko to turystki, które płacą za jednodniowe przebranie — praktyka zwana henshin. Salony przebieranek w Gion oferują dokładnie to. Kostium można odtworzyć bardzo wiernie, jak pokazuje fotografia, więc nie da się tego ocenić na pierwszy rzut oka. Przyjmij, że każda osoba tak ubrana na ulicy jest turystką, i nigdy nie podążaj za obcą osobą ani jej nie zatrzymuj, by zrobić zdjęcie.

Pięć dzielnic, niewiele przypadkowych spotkań

Dzielnice gejsz w Kioto, zwane hanamachi, jest pięć i razem noszą nazwę gokagai: Kamishichiken, Pontochō, Miyagawa-chō, Gion Higashi i Gion Kobu. Wikipedia podaje, że gejsze z reguły nie pracują poza własną dzielnicą, a Gion Kobu określa jako nieoficjalnie najwyżej plasowane. Nocą maiko pracują w ekskluzywnych herbaciarniach zwanych ochaya. Liczby są niewielkie: Wikipedia odnotowuje 71 maiko i 202 geiko w Kioto w 2006 roku, a organizator tego pokazu szacuje liczbę maiko na około 40. Dane różnią się w zależności od roku i źródła, ale żadne nie czynią ulicznego spotkania prawdopodobnym. Wikipedia dodaje, że bardziej prestiżowe dzielnice odwiedzają wpływowi biznesmeni i politycy.

Ulica nie jest sceną

Serwis turystyczny Kioto mówi o tym wprost. Jego pierwsza zasada dla odwiedzających: nie zatrzymuj, nie dotykaj i nie podążaj za geiko ani maiko, a także nie rób nieautoryzowanych zdjęć ani nagrań wideo geiko lub maiko przechodzącej przez dzielnicę. Dodaje, że nie są maskotkami. Inna strona wyjaśnia, że maiko w pełnym stroju ma zaplanowane spotkanie i się spieszy. Centrum informacji turystycznej dodaje, że fotografowanie maiko jest zabronione m.in. na obszarze Gion-machi South District. Przewodnik po fotografowaniu przedstawia zasady w całości.

Czytaj dalej: Fotografowanie gejsz w Gion

Trzy właściwe sposoby, by zobaczyć jedną

Centrum informacji turystycznej w Kioto wymienia płatne trasy i podaje jedynie, że w pobliżu hanamachi można czasem zobaczyć maiko, co nie jest obietnicą. Pierwsze trzy trasy poniżej pochodzą z tej listy, a czwarta jest tematem tej strony. Każda z nich celowo stawia artystkę przed tobą, więc wybór sprowadza się do twojego miesiąca, budżetu i ilości czasu:

• Plan ozashiki, bankietowe spotkanie oferowane przez restauracje w japońskim stylu i biura podróży.
• Trasa autokarem turystycznym, podczas której oglądasz taniec maiko i robisz pamiątkowe zdjęcie.
• Publiczne tańce, które każde hanamachi wystawia co roku, głównie wiosną, według Wikipedii.
• Zarezerwowane przedstawienie w ustalonym dniu, takie jak godzinny bilet na tej stronie.

Czym różnią się wiosenne tańce

Miyako Odori w Gion Kobu odbywa się cztery razy dziennie od 1 do 30 kwietnia w teatrze Kaburen-jo w pobliżu chramu Yasaka, a według Wikipedii w jednym tańcu może brać udział 32 maiko i geiko oraz 20 muzyków w identycznych kostiumach. Po raz pierwszy zorganizowano je w 1875 roku. To widowisko sceniczne o ustalonym sezonie. Godzinne przedstawienie to przeciwna skala: jedna artystka, mniejsza sala i czas na rozmowę, w terminach wskazanych w kalendarzu rezerwacji.

Czytaj dalej: Wiosenne tańce lub pokaz gejsz

Czym jest godzinne przedstawienie

Artystką jest maiko lub geiko, w zależności od dnia. Organizator opisuje dwa tradycyjne tańce po około pięć minut każdy, a następnie czas na pytania, zdjęcia i możliwość zagrania z nią w tradycyjną japońską grę. Herbata i tradycyjne japońskie przekąski są wliczone w bilet, a przewodnik tłumaczy między angielskim a japońskim. Ponieważ łączy krótki występ z rozmową, bardziej odpowiada ciekawym świata zwiedzającym niż znawcom tańca. Poniższy przewodnik śledzi tę godzinę minuta po minucie.

Czytaj dalej: Co dzieje się na pokazie gejsz

Herbaciarnia lub Teatr Gion

Organizator wyjaśnia, że to dwie różne wycieczki. Herbaciarnia mieści się w kyo-machiya, tradycyjnym kyotońskim domu miejskim, i może pomieścić do 23 gości; obejmuje też opcjonalną 30-minutową sesję w chramie Kitano Tenmangū. Opcja Teatru Gion to sala widowiskowa dla maksymalnie 40 gości. Wikipedia opisuje typową kyotońską machiyę jako długi drewniany dom o wąskiej fasadzie od strony ulicy. Organizator ostrzega, że nie jest to kameralne przedstawienie, i prosi o obejrzenie zdjęć obu sal przed rezerwacją. Jeden z recenzentów nazywa wieczór osobistym, ponieważ miejsce nie jest zbyt zatłoczone, co daje więcej prywatności.

Dwie krótsze alternatywy

Obok tego biletu dostępne są dwa inne. 45-minutowe spotkanie obejmuje dwa tańce, łącznie osiem do dziesięciu minut, rozmowę oraz dziesięć do piętnastu minut na zdjęcia. 15-minutowy taniec kyomai w muzeum w Gion obejmuje wstęp na wystawę muzeum, a bilet ten nie podlega zwrotowi. Godzinne przedstawienie jest najdłuższe z trzech. Wybierz według terminów i wieczoru: w kwietniu odbywa się Miyako Odori, krótsze bilety pasują do napiętego harmonogramu, a godzinne przedstawienie daje czas na rozmowę. Bilet 15-minutowy nie podlega zwrotowi, natomiast godzinne przedstawienie można anulować dzień wcześniej, jeśli zostało zarezerwowane przez GetYourGuide.

Co chwalą podróżni, a na co zwracają uwagę

Godzinne przedstawienie ma średnią 4,8 na podstawie 651 recenzji według stanu na dzień tej aktualizacji, a 90% recenzentów anglojęzycznych przyznało mu najwyższą ocenę. Podróżni chwalą pouczającą sesję pytań, tłumaczenia przewodnika, życzliwy personel i grę. Niektórzy uważają, że segmenty taneczne są zbyt krótkie i że więcej czasu na występ byłoby pomocne. To zgadza się z ostrzeżeniem organizatora, że maiko nie będzie tańczyć nieprzerwanie przez godzinę. Rezerwuj to jako bliską rozmowę z dwoma tańcami w tle.

Dla kogo to nie jest

Gość, który oczekuje pełnej godziny nieprzerwanego tańca, widowiska wiosennej produkcji scenicznej lub prywatnej biesiady w herbaciarni, będzie rozczarowany. Nie pokazuje też gejsz w ich codziennej pracy. Osoby poruszające się na wózku inwalidzkim powinny wiedzieć, że opcja herbaciarni nie jest dostosowana dla wózków inwalidzkich, natomiast opcja Teatru Gion jest. Jeśli kilka minut tańca wyda się zbyt krótkie, przeczytaj przewodnik po wiosennych tańcach przed podjęciem decyzji, a jeśli Twoje plany zależą od zobaczenia maiko, a nie geiko, pamiętaj, że bilet nie może tego gwarantować.